شبکه بهداشت و درمان ماکو

قدمی که حال جامعه و خودمان را بهتر می‌کند

گاهی وقتی به وسعت جامعه و مشکلات نگاه می‌کنیم، می‌پرسیم: «از دست من یک‌نفر چه کاری ساخته است؟» این احساس ناتوانی، روان ما را خسته می‌کند. اما روان‌شناسی به ما می‌گوید یکی از قوی‌ترین راه‌ها برای رهایی از احساس رخوت و بی‌حوصلگی، «کنشگری مثب اجتماعی» است. التیام جامعه و التیام روان ما، به هم گره خورده‌اند.

���� در اینجا ۵ کاری که همین الان می‌توانیم برای بهبود حال سرزمینمان و خودمان انجام دهیم را مرور می‌کنیم:

���� ۱. صرفه‌جویی:

خاموش‌ترین و بزرگترین کمک ممکن زیرساخت‌های کشور (آب، برق، گاز، پالایشگاه‌ها) در زمان بحران تحت فشار شدیدی هستند و ممکن است آسیب دیده باشند. مصرف بهینه‌ی شما، بزرگترین کمک به شبکه‌ی توزیع است. با کوتاه کردن زمان حمام، خاموش کردن لامپ‌های اضافه، و مدیریت مصرف سوخت، به زیرساخت‌ها فرصت ترمیم می‌دهید.

���� ۲. حمایت خرد از اقتصاد محلی:

اقتصاد کشور در بحران دچار شوک می‌شود. برای کمک به چرخش دوباره‌ی چرخ زندگی، خریدهای خود را از کسب‌وکارهای کوچک و محلی اطراف خودتان انجام دهید. خرید شما از سوپرمارکت محله یا تولیدکننده‌ی داخلی، تزریق مستقیم خون به رگ‌های اقتصاد آسیب‌دیده‌ی جامعه است.

���� ۳. بازسازی‌ روانی محله (همبستگی‌ اجتماعی):

آسیب‌های جنگ فقط فیزیکی نیستند؛ روان جامعه هم خسته است. به همسایگان سالمند یا تنها سر بزنید. اگر کسی در اطرافیان شما خانه یا شغلش را از دست داده، با او همدلی کنید. گاهی پختن یک وعده غذای گرم برای همسایه‌ی آسیب‌دیده یا یک احوال‌پرسی ساده، احساس «بی‌پناهی» را در افراد از بین می‌برد.

���� ۴. کمک‌های هدفمند:

اگر قصد کمک مالی یا کالایی دارید، آن را از طریق نهادهای معتبر و محلی و دقیقاً بر اساس نیازهای اعلام‌شده انجام دهید.

���� ۵. صبوری مدنی و عدم احتکار:

ترمیم خرابی‌ها زمان‌بر است. یکی از بزرگترین کمک‌های مردم، «مدیریت انتظارات» و «پرهیز از شایعه‌سازی» است. از هجوم بردن به پمپ‌بنزین‌ها یا فروشگاه‌ها خودداری کنید. احتکار خانگی فقط باعث فلج شدن زنجیره‌ی تامین برای نیازمندان واقعی می‌شود.

���� برای التیام این سرزمین، نیازی نیست منتظر معجزه‌های بزرگ باشیم. معجزه، در همین قدم‌های کوچکی است که هر روز برمی‌داریم

����خودمراقبتی، خط اولِ سلامت و هوشمندانه‌ترین سطح از پیشگیری برای پیریِ باکیفیت است